Przejdź do treści
pokdzialoszyn
Nasze życie

Szlakiem zabytków gminy Działoszyn: relacja z jednego dnia wycieczki

Co zaplanowaliśmy, kogo spotkaliśmy po drodze i które miejsca chcemy pokazać kolejnej grupie — zapis z sobotniego wyjazdu.

Ewa Przybylskaautorka relacji z wycieczek
Opublikowano 4 min czytania
Szlakiem zabytków gminy Działoszyn: relacja z jednego dnia wycieczki

W sobotę 14 września wyruszyliśmy spod świetlicy w Działoszynie w trasę po zabytkach naszej gminy. Plan był skromny: cztery miejsca, dwa przystanki na rozmowę i powrót przed zmrokiem. Zapisało się osiemnaście osób, w tym trzy osoby pierwszy raz z nami. Pogoda dopisała do południa, potem przydały się peleryny. Prowadziliśmy notatki, bo chcemy powtórzyć ten wyjazd w przyszłym sezonie. O tym, jak wyglądały przygotowania i co z tego wyszło, opowiadamy w relacji z wycieczek po powiecie.

Jak powstał plan wyjazdu

Pomysł narodził się w sierpniu, przy okazji porządkowania naszych materiałów o zabytkach. Zauważyliśmy, że wiele osób z Działoszyna zna okolicę z codziennych dojazdów, ale rzadko zatrzymuje się przy starszych budowlach. Postanowiliśmy zrobić jeden dzień, bez ambicji wielkiej wyprawy, za to z czasem na rozmowę.

Trasę układaliśmy wspólnie z Ewą Przybylską, która od lat prowadzi nasze wycieczki. Wybór padł na cztery punkty: kościół, kapliczkę przydrożną, dawny młyn i fragment zabudowy w centrum. Do tego dwa przystanki na odpoczynek. Długość trasy oszacowaliśmy na siedem kilometrów, z możliwością skrócenia o dwa, gdyby ktoś zgłosił taką potrzebę.

Dzień wcześniej sprawdziliśmy godziny mszy i to, czy któryś z punktów nie jest zamknięty. Ta godzina przygotowań okazała się najważniejsza. Dzięki niej wiedzieliśmy, o której możemy wejść do środka, a kiedy lepiej zostać na zewnątrz.

Przebieg soboty, przystanek po przystanku

Zbiórka o 9.00. Rozdaliśmy kartki z prostym planem i numerem do osoby prowadzącej. Pierwszy przystanek to kościół — tam spędziliśmy najwięcej czasu, bo i wnętrze, i otoczenie dawały okazję do rozmowy. Ktoś z grupy zauważył, że nigdy wcześniej nie przyjrzał się uważnie tablicy pamiątkowej obok wejścia.

Przy kapliczce przydrożnej zatrzymaliśmy się krócej. Wąska droga i brak pobocza wymagały uwagi, więc ustawiliśmy się w rzędzie i mówiliśmy ciszej. To był dobry moment, żeby przypomnieć zasady poruszania się po takich odcinkach.

Dawny młyn oglądaliśmy z zewnątrz. Rozmawialiśmy z panem, który mieszka obok i pamięta, jak wyglądało tu życie jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Jego opowieść o pracy młyna była dla nas najciekawszym fragmentem dnia. Zaprosiliśmy go na nasze jesienne spotkanie, jeśli znajdzie czas.

Ostatni punkt wypadł zbyt późno. Przy zabudowie w centrum mieliśmy już mniej sił i mniej uwagi. Zauważyliśmy to od razu, gdy kilka osób zaczęło spoglądać na zegarki. Wniosek jest prosty: cztery punkty to o jeden za dużo na taki dzień.

Grupa przy kapliczce przydrożnej — zdjęcie z sobotniego wyjazdu, kadr z boku, w tle pola.
Grupa przy kapliczce przydrożnej — zdjęcie z sobotniego wyjazdu, kadr z boku, w tle pola.

Liczby z jednego dnia

Co sprawdzaliśmyWynikUwagi
Zapisane osoby18w tym 3 pierwszy raz
Przejechane kilometryokoło 7z możliwością skrócenia
Przystanki4trzy w planie, jeden dodatkowy
Czas trwania4 godziny 15 minutłącznie z odpoczynkiem
Osoby, które zgłosiły zmęczenie2obie skorzystały ze skróconej trasy

Nie mierzyliśmy niczego po to, żeby się chwalić. Te liczby pomagają nam zaplanować kolejny wyjazd. Wiemy już, że osiemnaście osób to dobra wielkość dla jednej grupy i jednej osoby prowadzącej.

18osób na sobotniej trasie, w tym 3 nowe

Co się udało, a co nie

Udało się to, co zwykle bywa najtrudniejsze: rozmowa z mieszkańcami. Dwie osoby zatrzymały się przy nas samych, bez wcześniejszego umawiania. Jedna przyniosła zdjęcie z lat siedemdziesiątych, pokazujące okolicę przed przebudową drogi. Skończyło się na kilkunastu minutach wspólnego oglądania.

  • Kościół: najlepszy przystanek, dużo materiału do opowieści.
  • Kapliczka: ciekawa historia, ale wąska droga utrudnia zgromadzenie grupy.
  • Młyn: rozmowa z sąsiadem, warto wrócić z dyktafonem.
  • Centrum: punkt przycięty z czasu, lepiej przenieść go na początek.

Nie udało się tempo. Zaplanowaliśmy zbyt mało czasu na pierwsze dwa punkty, a potem próbowaliśmy nadgonić. Efekt był taki, że ostatni przystanek był pobieżny. Druga rzecz: nie mieliśmy karty trasy, więc kilka osób pytało o kolejność. Drobiazg, ale wart poprawy.

Zauważyliśmy też, że informacja o wyjeździe dotarła do części osób zbyt późno. Osoby, które dowiedziały się dwa dni wcześniej, rezygnowały z powodu innych planów. Wniosek: ogłoszenia trzeba wysyłać co najmniej dziesięć dni wcześniej, tak jak przy warsztatach plastycznych w świetlicy, gdzie sprawdza się to lepiej.

Najbardziej cieszy mnie to, że zatrzymaliśmy się u ludzi, a nie tylko przy budynkach. To zostaje w pamięci dłużej niż data budowy.

Ewa Przybylska, autorka relacji z wycieczek

Co zmienimy przy kolejnym wyjeździe

Kolejny wyjazd planujemy na wiosnę. Ogłoszenie pójdzie dziesięć dni wcześniej, z jasnym opisem trasy i czasu. Liczbę punktów ograniczymy do trzech, z możliwością dodania czwartego, jeśli grupa będzie miała siły. Kartę trasy przygotujemy wcześniej i wydrukujemy dla każdego uczestnika.

  1. Ogłoszenie z pełnym opisem trasy i stopniem trudności.
  2. Trzy stałe przystanki, czwarty tylko po zgodzie grupy.
  3. Przerwa na odpoczynek po drugim przystanku, nie na końcu.
  4. Krótka notatka po wyjeździe, żeby nie zapomnieć wniosków.

Chcemy też zaprosić osobę, która zna okolicę z dawnych lat, żeby opowiedziała o zmianach. Nie jako atrakcja, ale jako zwykła rozmowa przy jednym z przystanków. Taki pomysł sprawdził się przy młynie i warto go powtórzyć.

Osoby, które chcą dołączyć do kolejnej trasy, mogą zgłaszać się na naszych spotkaniach. Nie prowadzimy zapisów przez telefon. Szczegóły podamy w harmonogramie na wiosnę, razem z informacją o naszych próbach i planach.

Pytania, które zadają ludzie

Ile osób wzięło udział w sobotniej wycieczce?

Osiemnaście osób, w tym trzy pierwszy raz z nami. Jedna osoba skorzystała ze skróconej trasy o dwa kilometry, co było możliwe dzięki wcześniejszemu ustaleniu punktu zejścia.

Czy wycieczka była trudna?

Trasa liczyła około siedmiu kilometrów, z jednym krótkim odcinkiem o wąskiej drodze. Tempo było spokojne, z przerwą na odpoczynek. Dwie osoby zgłosiły zmęczenie, dlatego następnym razem skrócimy trasę.

Kiedy odbędzie się kolejny wyjazd szlakiem zabytków?

Planujemy go na wiosnę. Ogłoszenie z opisem trasy pojawi się co najmniej dziesięć dni wcześniej, żeby każdy mógł spokojnie zaplanować udział.

#wycieczki#zabytki#gmina działoszyn#relacja#wolontariat
Napisane przezEwa Przybylskaautorka relacji z wycieczek, Pokdzialoszyn

Czytaj dalej